pua::koleje

Na modernizację torów przeznacza się głównie fundusze, pochodzące z Unii Europejskiej. Przez modernizację nawierzchni kolejowych rozumie się wykonanie takich działań, które mają na celu zmianę warunków użytkowania linii kolejowych. Pod tymi działaniami kryje się przystosowanie takiej linii do wyższych parametrów technicznych i eksploatacyjnych. Roboty te polegają na wymianie podstawowych elementów konstrukcyjnych nawierzchni, do których można zaliczyć między innymi: szyny, podkłady, rozjazdy.

Nawierzchnię kolejową trzeba również konserwować,. Konserwacja ta polega na bieżącym usuwaniu drobnych usterek oraz wykonaniu drobnych robót. Żadne torowisko nie może być eksploatowane bez końca i nie zniszczyć się lub zepsuć. Tam też używane są materiały, które ulegają zużyciu, a także działają czynniki atmosferyczne.

Wszelkie konstrukcje i torowiska podlegają klasyfikacji standardów, które muszą być utrzymane dla bezpieczeństwa ruchu. Budowę oraz modernizację torów wykonywane są przez odpowiednie przedsiębiorstwa, które wyłaniane są w drodze przetargu. Nie ma większego problemu z zaopatrzeniem w niezbędne do modernizacji, czy naprawy, elementy. Jakość niektórych nawierzchni jest w tak krytycznym stanie, że podstawowe roboty naprawcze nie mają najmniejszego sensu. Jedynym rozsądnym wyjściem jest wtedy zastosowanie od razu nowych elementów.

Tego typu działania bardziej zaliczają się już do modernizacji, ale i takie trzeba czasami wykonywać. Podstawowym, kryterium, jakie stosuje się do zakwalifikowania do jednej z klas nawierzchni torowiska jest dopuszczalna prędkość, z jaką pociąg może się na danym odcinku poruszać. Im jest ona większa, tym jakość jest lepsza, a decyzję o poziomie kwalifikacji podejmuje zarządca infrastruktury. Zawsze należy mieć na uwadze, że pociągami jeżdżą ludzie i ich bezpieczeństwo podróży jest podstawą społecznego zaufania do kolei. Jeżeli nie można już zbytnio marzyć o podróży w komfortowych warunkach, to warto mieć przynajmniej poczucie bezpieczeństwa.

Działania ekip rządzących nie zawsze były wygodne dla pracowników kolei. Sytuacja tu jest złożona, tak samo jak w górnictwie, ponieważ nie każdy pracownik kolei ma takie same warunki pracy i taką samą odpowiedzialność, jednakże przynależność do związków zawodowych kolejarzy, każdego pracownika tego resortu traktuje jednakowo.

Wiadomym jest, że jest konieczność wydłużenia okresu zatrudnienia, bo niedługo będzie więcej emerytów niż pracowników. Jest to słuszny postulat, jednakże nie można go traktować w stosunku do wszystkich pracowników. Przyjęło się wydłużenie wieku, w jakim pracownik mógłby przejść na emeryturę. Nie budzi to zbytniego oburzenia, jeśli chodzi o pracownika, zatrudnionego do obsługi kas, czy na innym urzędowym stanowisku. Trudniej wyobrazić sobie maszynistę, prowadzącego pociąg w wieku 65 lat. Jest to raczej niedorzeczne, a wręcz głupie. Człowiek w takim wieku jest już zmęczony, a prowadząc pociąg jest zmuszony przez długi okres skupiać swoją uwagę na określonej czynności. Nie można wykluczyć, że będzie w pełni sprawnym pracownikiem, ale wcale nie musi takim być.

Kolej w pełni ponosi odpowiedzialność za przewóz towarów oraz ludzi, a obowiązkowe badania okresowe nie muszą wykazać niektórych dolegliwości. Osoby po sześćdziesiątym roku życia borykają się już z wieloma problemami zdrowotnymi. Warto byłoby zasięgnąć porady lekarzy specjalistów w kwestii określenia granicznego wieku u maszynistów. Wysyłanie ludzi na wcześniejsze emerytury wcale nie musi być jedynym i najlepszym wyjściem. Można takiemu pracownikowi zmienić zakres obowiązków na taki, który w znacznie mniejszym stopniu będzie obciążał ich organizmy fizycznie, jak też psychicznie. Świadomość odpowiedzialności za życie ludzkie jest ogromną presją psychiczną.

Trudno jest znaleźć odpowiednie i najlepsze wyjście, ale należy przynajmniej podejmować próby w tym kierunku. Mamy od tego rząd, parlament oraz związki zawodowe i wspólnie powinno podejmować się konstruktywne decyzje, nie czekając na protesty i strajki pracowników.